Lance armstrong exclusief interview: deel 1

Lance Armstrong on Oprah Part 1 Video:

armstrong op "high octane doping" Cyclingnews

DB: Hoe bewust was je van de cultuur van de sport?

LA: Ik was gematigd bewust. Maar ik denk dat iedereen was, van de ruiters naar de pers kamer naar de fans. Iedereen vandaag werkt net zo geschokt en verstomd, maar toen was de perskamer en de rijders dichterbij. Ik denk dat het zo was in andere sporten: het was zo in baseball, in boksen.Die mannen [de pers] wisten alles, of het nu een baseball speler of een fietser was, ze hebben het gewoon niet geschreven. Maar de media is veranderd. Het is duidelijk dat fietsen zich hebben ontwikkeld, maar de media is drastisch veranderd.

DB: Ik wil zeker naar de media komen en het verhaal - zelfs Cyclingnews had er een rol in - maar ga gewoon terug naar de kwestie van de cultuur. Je was tegen jongens als [Miguel] Indurain, [Laurent] Jalabert, [Tony] Rominger en al deze jongens. Toen je overkwam, was je schoon in die vroege wedstrijden? Wist u wat er aan de hand was of waren u al in de cultuur die al bestond?

LA: Nr. Ik bedoel als een jonge ruiter, ik wist niet wat andere mensen aan het doen waren, maar we waren eigenlijk ... Ik bedoel, ik weet niet over [Andy] Hampsten of [Alvaro] Mejia of de GC-jongens bij Motorola, maar We waren min of meer een schoon team. En dan, als jonge ruiters, zou je zelfs een niveau onder dat zijn.

DB: U zei min of meer?

LA: [Lachen] Dat bedoel ik, min of meer. Nogmaals weet ik niet wat anderen hebben gedaan of niet, en ik wil niet in de details komen, maar op een gegeven moment is het cyclisch overgeschakeld van low-octaan naar high octane. Ik weet niet wie de eerste overschakeling naar high octane had gemaakt. In Motorola hadden we niet in 1993. Het is goed gedocumenteerd dat we die schakelaar in 1995 hebben gemaakt, maar in de jaren daarvoor waren we low octaan [Armstrong definieerde later 'low octane' als 'Cortisone, enz.' .] Dat werkte oke in 1993 maar het ging niet goed in 1994. In die winter tussen '93 en '94 was er een tectonische verschuiving.

DB: Wat niet is gedocumenteerd is wanneer je die lijn de eerste keer heeft overschreden. Als u het zelfs een lijn wilt noemen, als het gaat om low-octane. Kan je zeggen wanneer dat was?

LA: Dat is het soort detail ... Het was voor 1995, zet het zo.

DB: Voordat je naar Europa kwam?

LA: Nr. Nee, ik bedoel of een caffeïne pil voor een criterium telt.

DB: Niets zoals testosteron?

LA: Absoluut niet. En dat was niet eens in 1995. [Armstrong bevestigde later dat hij testosteron voor het eerst in 1996 heeft genomen.] In de beëdigde verklaringen van deze jongens kan je vertellen wanneer er een switch was. We voelden ons dat we geen keuze hadden. Natuurlijk hadden we een keuze, we zouden kunnen hebben gebeld en naar huis gegaan, maar we voelden dat om op dat niveau te concurreren, hadden we geen keuze.

DB: Won je dat wereldkampioenschap in Oslo 20 jaar geleden op [kranen glas water] schoon?

LA: Dat is het detail dat ik niet kan krijgen. Het was nog steeds low-octaan. U weet dat ik de afgelopen dagen deze verhalen over Michael Rasmussen en zijn interactie met [Rolf] Sørensen heb gelezen. Dat was dan de norm. Ik denk dat hij op de hoogte is. Ik ken zijn motivatie niet, het maakt niet uit, maar hij is op de hoogte.

DB: dus het is een langzaam proces.

LA: Op het moment dat de norm was.

DB: Wat ik meen, was het een langzaam proces in de zin dat je deze renners in 1994 ziet en ze dansen weg van jou in Flèche Wallonië en Luik-Bastogne-Luik.Je bent in de regenboog trui en je denkt dat we moeten inhalen, maar is het een langzaam proces om in dat gebied van doping te gaan of is het maar een snelle momentaire beweging?

LA: Nou we reden in 1994 en we hebben niet in high octaans verhuisd. We hebben net door het jaar last gehad. In '95 hebben we om verschillende redenen besloten om die volgende stap te maken.

DB: Was er een voorloper die erop stond en dat doorgehaald?

LA: Het is niet mijn stijl om namen te noemen. Er waren absoluut ons Amerikaanse mannen om deze groep te generaliseren, die die beslissing samen hebben gemaakt. Misschien waren er mensen in het team, oudere renners die we wisten dat gedaan hadden, en er waren anderen - we moesten hulp van de teamarts hebben - maar dit zijn allemaal mensen die de gevolgen hebben vermeden. Totally.

DB: Dacht je dat je de Tour in die vroege jaren kon winnen?

LA: Ik droomde en streefde er naar. Ik was het niet zeker, en ik was niet bezorgd, want op 21, 22 had ik er geen zorgen over moeten maken. Ik had een paar jaar om zich te concentreren op de dingen waar ik op uitkwam, zoals de klassieke en kleine podiumwedstrijden. Dat hield het team gelukkig, dat heeft me een goed contract gehouden en dat was goed met mij.

DB: De 1998 Vuelta a España was een doorbraak. Wat zet je dat neer? Ik heb Wheelmen gelezen maar wat zet je dat neer? Omdat je GC-record al voor het midden van de jaren 30 was, was het niet een top vijf of een top vier ...

LA: Dat was een interessant jaar omdat ik terug kwam, toen kwam ik niet terug, En toen kwam ik terug na het bailen. Het enige - natuurlijk is de Vuelta niet de Tour of de Giro - ik ben superlicht, veel lichter dan ooit in mijn carrière geweest. U kunt dat zien van de foto's, maar die verhouding van gewicht tot gewicht was beter en ik was ongelooflijk gemotiveerd. We probeerden nog steeds door dit team te schrappen. Postdienst was destijds een pit team, en we namen een shitty team naar de Vuelta. We hebben ook een paar geluidspauzes gehad. Shit, de eerste dag was er een splitsing, de allereerste dag, en 200 mannen verdeeld in twee, en ik was de 99ste man om het te maken. Ik hing op de huid van mijn tanden. Geen geheimen en als je naar de competitie kijkt, had je een aantal explosieve klimmers zoals [José Maria] Jimenez, maar je had ook [Abraham] Olano gewonnen ...

DB: Wie zei je dat je op je oma's fiets zou kunnen vallen ... Maar er moet iets veranderd zijn in het dopingprogramma dat je doorgaat.

LA: Ik ga er niet in komen. Dit is geen interview met WADA of een TRC, dus ik kom er niet in. Als dat interview komt, zal ik er graag over praten of ik vertel dat verhaal zelf. Het zou me dwaas zijn om elk detail in een online interview te vertellen. Ik had het gevoel dat je dat zo wilde, maar dat geeft ik niet.

DB: Mag ik een ja of nee hebben?

LA: Nr. Nee, iedereen weet het al. Er is niet veel meer te vertellen. En ik wil niet alleen over doping praten. Het is uiteraard een element, maar 99 procent van mijn carrière gaat niet over doping.Misschien is het vandaag omdat dat de tagline is die de aandacht krijgt.

DB: Wanneer realiseerde je zich dat de UCI geen fuck gaf?

DB: Maar denk je niet dat ze niet eens de wil hebben?

LA:

Als ze wetenschappelijke gegevens hadden om ze juridisch te beschermen, dan ja, maar ik weet het niet meer. Uiteindelijk eindigen we waar we vandaag zijn waar we een test hebben die voor één verbinding werkt [EPO] en jongens moeten beslissen of ze daar rond willen dansen. Ik zou graag denken dat er veel minder risico opneemt. Maar destijds konden ze alleen maar testen voor waar ze een test voor hadden. Ik denk niet dat het goed of verantwoordelijk is, en ik verdedig ze niet meer, omdat ik er niet echt om zorg, maar fietsen hebben met enige druk geprobeerd om dingen te implementeren die in de loop van de tijd alleen band-aids waren. Of het nu gewoon de 50 procent regel was, dat was wat het was - het was niet perfect, maar het was een stap. Maar de sport kreeg er geen krediet voor. Dat leidde tot meer dingen zoals de off-score, die leidde tot het biologische paspoort en helaas geen krediet. En elke andere sport die het dopingprobleem heeft, zit terug en lacht, lacht hun ezels af, krijgt geen aandacht, geen kritiek, geen blootstelling en doet geen flauw ding.

DB: Oké, nou, wat zet je dat neer? LA:

Goed fietsen, de Tour is groter dan sommige cross country race, zelfs de New York City Marathon. Het is groter dan die dingen.

DB: Oké, maar het is niet zo groot als het World Cup in voetbal of de Super Bowl. LA:

Goed luister, het grootste verschil tussen fietsen, voetbal en tennis is de spelersvereniging, een atletenbond. Wij hebben geen stem, geen eenheid. Er zijn jongens overal ter plaatse. Die sporten, grote liga sporten, laten ze dat niet gebeuren en de eigenaars laten het niet toe. Overwegende dat we net in het Wilde West wonen. De renners hebben geen rechten, ASO blijft miljoenen, de teams bezitten niets. Het enige wat een team bezit is zijn huidige contract, en als dat klaar is, ben je klaar met het fokken.Je hebt misschien een paar bussen en een vrachtwagen. Er is geen eigen vermogen en waarde. Het is een opgeruimd bedrijfsmodel.

Blijf afstemmen op Cyclingnews

voor deel 2 van dit interview.